De Werkgroep “Langdurige Eetstoornissen”

Een eetstoornis wordt door velen nog steeds als een puberteitsziekte gezien. Maar de werkelijkheid is heel anders. Steeds meer jongeren in de leeftijd van 12-18 jaar ontwikkelen een eetstoornis. Niet zo vreemd natuurlijk gezien het heersende slankheids-ideaal en de rol van de media hierin. Echter, naast deze groeiende groep pubers of adolescenten is er ook een groot aantal patiënten in de leeftijd van twintig, dertig of nog ouder met een eetstoornis. Patiënten die al vele jaren in meer of mindere mate last ondervinden van hun eetstoornis. Onderzoek heeft aangetoond dat ruim 55% van het totaal aantal patiënten, ondanks diverse behandelingen, niet of slechts gedeeltelijk hersteld. Dit impliceert dat er in Nederland naar voorzichtige schatting ongeveer 5000 mensen zijn met een langdurige eetstoornis. Een aantal dat naar verwachting zal toenemen.
 
Wat weten we eigenlijk over deze ‘chronische’ patiënten? Nog te weinig kan wel geconcludeerd worden. Onderzoek op dit gebied is mondjesmaat verricht. Wel zijn er vele signalen bij de patiëntenvereniging SABN die erop wijzen dat deze groep in ernstige mate last ondervindt van de fysieke, sociale en psychische gevolgen, die samenhangen  met een langdurig eetstoornis.

Vragen die vanuit de patiëntenvereniging gesteld zijn luiden: wat kan gedaan worden voor deze “vergeten” groep voor wie efficiënte behandeling ofwel zorg ontbreekt én wat is nodig om de kwaliteit van leven van deze doelgroep te verbeteren?
Deze vragen, die ook gesteld worden vanuit de hulpverlening, én de behoefte aan kennis over langdurige eetstoornissen waren aanleiding voor het opzetten van de werkgroep “Langdurige Eetstoornissen” (afgekort: WG-LES).
 
Kortom, de Werkgroep behartigt de belangen van mensen met een langdurige eetstoornis en wil bijdragen aan het verbeteren van de kwaliteit van leven. Diverse vormen van lotgenotencontact én onderzoek naar LES zijn de kernactiviteiten van de werkgroep.